Ślub i wesele to jedno z najważniejszych wydarzeń w życiu. Wyjątkowa atmosfera powinna być zapisana w najpiękniejszym świetle. Warto wobec tego znać pierwotną wymowę obrzędów weselnych. Słowo „ślub” jest związane ze słowami luby, lubić, polubić. Samo słowo „wesele” ma prasłowiańskie pochodzenie i znaczy tyle co wesołość, radość. W szesnastym wieku znaczenie tego słowa zawężało się do festynu lub zabawy, a od osiemnastego wieku zyskało dodatkowy sens – ślubne wesele.
W historii zawierania związków małżeńskich, są znane niezliczone ilości zwyczajów dotyczących samej formy obrzędu, jak i zachowania się zaproszonych na ślub gości. Zależnie od regionu kraju, istnieją różne formy obrzędów po ceremonii zaślubin i wszędzie odnajdziemy bardzo dużą liczbę różnych tradycji, które każdy przeżywa, lub też tłumaczy na swój sposób. Można jednak przyjąć, że ogólne zasady zwyczajów weselnych są podobne w głównej treści.
Według znanego od lat zwyczaju, jeszcze przed wyjściem do kościoła, w domu panny młodej zbiera się rodzina i zaproszeni goście. Najstarsi członkowie obu rodzin udzielaję narzeczonym błogosławieństwa i dopiero wtedy wszyscy jadą do kościoła. Dzisiaj ten zwyczaj wygląda to nieco inaczej – do domu narzeczonej przychodzi tylko pan młody ze swoimi rodzicami oraz świadkowie. Potem wszyscy idą do kościoła, gdzie czekają na nich goście. W niektórych regionach Polski drogę do kościoła parze młodej mogą urozmaicać tzw. “bramy”. Znajomi narzeczonych blokują drogę. Orszak może udać się dalej dopiero, kiedy pan młody wykupi się wódką. Takie blokady zazwyczaj pojawiają się wielokrotnie. Młodzi przybywają pod kościół. Do kościoła pierwszy wchodzi pan młody prowadzony przez matkę oraz świadkowie i oczekuje na wejście panny młodej. Narzeczoną do kościoła wprowadza ojciec i oddaje w ręce pana młodego. Jednak dzisiaj wygląda to nieco inaczej , najczęściej młoda para młodzi wchodzi do kościoła razem (panna młoda powinna być po prawej stronie swego mężczyzny) a za nimi świadkowie.
Po ceremonii zaślubin i zakończeniu mszy świętej młoda para opuszcza kościół witana przez gości. Młodzi małżonkowie przyjmują życzenia. Najpierw życzenia powinni sobie złożyć nowożeńcy, dopiero później świadkowie, rodzice, dziadkowie, krewni i przyjaciele. W praktyce nie zawsze jednak wszystko bywa tak „uporządkowane”. Miłym akcentem jest deszcz z ryżu lub drobnych monet – oby jednak nie było tego za dużo. Zwyczaj ten jest symbolem dobrobytu dla nowej rodziny, a zbieranie monet jest pierwszym „zadaniem” w małżeństwie. Które z małżonków zbierze więcej monet, będzie rządził w domu.
Spod kościoła odjeżdżają najpierw rodzice młodej pary, dopiero potem nowożeńcy i na końcu zaproszeni goście. Nie należy zapomnieć, że każdy gość weselny powinien mieć zapewniony transport na miejsce gdzie odbywa się przyjęcie weselne. Młoda para nie powinna zbytnio spieszyć się na przyjęcie, by nie przyjechać tam przed gośćmi, ponieważ byłaby to niezręczna sytuacja. Można ten czas wykorzystać na sesję fotograficzną w plenerze lub studio fotograficznym.
Po wejściu na salę w takcie Marsza Mendelsona - pan młody powinien przenieść swoją świeżo upieczoną żonę przez próg drzwi. Rodzice pary młodej witają ich już w środku wedle staropolskiego obyczaju częstując ich chlebem i solą.
Później wznoszony jest toast, najczęściej szampanem. W niektórych rejonach kraju para młoda dostaje szampana w powiązanych wstążką kieliszkach, które po wypiciu rzuca za siebie. Zbedne jest stwierdzenie, że kieliszki powinny się stłuc…
W tym samym czasie rodzice panny młodej rozsadzają gości przy stole. Dzisiaj często przy nakryciach umieszcza się ozdobne wizytówki, na których wypisane jest imię i nazwisko zaproszonego gościa. Unika sie w ten sposób niepotrzebnego bałaganu i tworzenia „grupek”, które będą bawiły się wyłącznie we własnym gronie.
Przy zasiadaniu przy stole obowiązuje kilka niepisanych zasad. Pośrodku stołu honorowe, udekorowane miejsca zajmuje oczywiście para młoda. Obok młodej mężatki powinien usiąść ojciec pana młodego oraz świadek. Natomiast przy panu młodym siada matka panny młodej i drugi świadek, a na przeciwko nowożeńców zasiada matka pana młodego i ojciec panny młodej. Bywa też i tak, że porządek przy stole wygląda nieco inaczej: obok pana młodego zasiadają jego rodzice, świadek i seniorzy rodu, a obok panny młodej jej rodzice, świadek i seniorzy rodziny.
Kolejnym etapem przyjęcia weselnego jest podanie gościom ciepłego posiłku, po zjedzeniu którego jest czas na rozpoczęcie zabawy. Pierwszy taniec wykonuje tradycyjnie młoda para - zazwyczaj do ustalonego wcześniej utworu muzycznego. Dopiero wówczas do zabawy dołącza się rodzina i pozostali goście.
Dobrze jest, jeżeli przyjęcie weselne poprowadził wodzirej, który potrafi gości bawić organizując atrakcyjne, śmieszne i wesołe konkursy, gry i zabawy, w których można zdobyć, czasami przezabawne nagrody. Oczywiście fundatorem nagród jest młoda para.
Niestety, już nie zawsze organizowane są oczepiny, które zazwyczaj odbywają się o północy. Panny biorące udział w zabawie łapią rzucany przez panią młodą welon, a kawalerowie rzucany przez pana młodego muszkę lub krawat. Od tej chwili najważniejsze dwie osoby tego wieczoru przemianowane zostają na „starą parę młodą”, a na parkiet wchodzi „nowa para młoda” - tj. panna i kawaler, którzy złapali welon i muszkę.
Bardzo miłym akcentem przyjęcia jest podziękowanie dla rodziców młodej pary, którzy wspólnie wychodzą na środek parkietu i tańczą wspólnie do melodii wybranej przez nowożeńców, którzy w ten sposób dziękują swoim rodzicom za wychowanie i pomoc.
Po zakończeniu wesela zarówno para młoda, jak i goście idą na zasłużony odpoczynek, by na drugi dzień bawić się równie dobrze na poprawinach.