Jakie zwyczaje panują podczas ślubu w innych religiach? Jak wygląda hinduski, muzułmański i żydowski ślub? W hinduizmie, tradycyjnie, małżeństwo było i jest kojarzone przez rodziców. Ślub nie jest sakramentem, ale umową społeczną.
Przekleństwo posagu
Zanim do niego dojdzie, rodziny odbywają liczne rozmowy i pertraktacje, sprawdzają zgodność horoskopów przyszłych małżonków, badają pomyślność wróżb. Ważne jest też, by narzeczeni należeli do tej samej kasty. Koszty wesela, które może trwać nawet kilka dni, oraz wszystkich złożonych ceremonii ślubnych pokrywają rodzice panny młodej. Nie są to jedyne wydatki tej rodziny, bo zgodnie ze zwyczajem, panna młoda powinna wnieść do małżeństwa posag.
 |
 |
Po ślubie przechodzi ona do rodziny męża i posag ma równoważyć koszty, które poniesie ta rodzina na jej utrzymanie. Zdarza się, że posag osiąga ogromne rozmiary, a tuż przed ślubem pojawiają się żądania dodatkowej beli jedwabiu, samochodu czy lodówki z kostkarką do lodu. Niezależnie od wartości posagu, negocjacje trwają miesiącami, co na ogół kończy się ogromnymi długami ojca panny młodej, dla którego sprawą honorową przeznaczeniem hinduskiej kobiety jest małżeństwo i macierzyństwo, a obowiązkiem rodziców wydanie córki za mąż - tak więc nie mają wyboru.
Prawo zwyczajowe jest w Indiach tak silne, że w przypadku posagu działa nawet wbrew prawu stanowionemu, które zabrania przyjmowania i dawania posagów, a ustanowiono je już w 1961 roku! jest wydanie córki za mąż. Tymczasem dla rodziny pana młodego posag jest często jedna z form dorobienia się, rozwinięcia już istniejącego biznesu rodzinnego. Dodać należy, że posag nie leży w tradycji hinduizmu, ale określa go prawo zwyczajowe.
Współczesna hinduska ceremonia ślubna niewiele różni się od opisanej w jednej ze świętych ksiąg hinduizmu - Rygwedzie. Pan młody, odświętnie i bogato ubrany, prowadzony przez orszak krewnych i przyjaciół przybywa do domu przyszłej małżonki. Gdy jest maharają, przyjeżdża na słoniu, gdy hindusem stanu średniego - konno. U progu namiotu, w którym odbywa się uroczystość weselna, wita go ojciec panny młodej i częstuje napojem z miodu i zsiadłego mleka.
Panna młoda czeka na niego w namiocie, ubrana w bogato zdobione, wyszywane złotą nitką sari. Jej ręce i stopy są udekorowane wymyślnymi wzorami, malowanymi henną. Tatuaże te zmywają się stopniowo, a im dłużej bądź schodzić, tym lepiej młoda mężatka będzie traktowana przez teściów. Przyszli małżonkowie zasiadają koło siebie oddzieleni zasłoną. Jest ona powoli odsłaniana przy wtórze modlitw odprawianych przez bramina (kapłana). Często to właśnie wtedy młodzi widzą się po raz pierwszy.
Ojciec panny młodej uroczyście przekazuje swoją córkę panu młodemu, który składa przyrzeczenie, że nie oszuka jej w sprawach dotyczących trzech tradycyjnych celów życia: pobożności, bogactwa i rozkoszy. Po tej przysiędze składana jest ofiara z topionego masła i ryżu. Potem panna młoda wsypuje do ognia ziarnka ryżu i razem z panem młodym stawia pierwsze wspólne 7 kroków, podczas których pan młody stąpa po kopczykach ryżu. Tym kończy się tradycyjna ceremonia ślubna, przeplatana recytacja wersetów z Wed i świętych mantr i rozpoczyna się huczne, pełne tańców i słodyczy wesele.
Panna młoda za zasłoną
Dla muzułmanów rodzina to podstawa życia społecznego. Tak więc, o wyborze współmałżonka decyduje cała rodzina. Reguły i zasady zawarcia małżeństw zapisane są w szariacie - prawie wynikającym z Koranu i są wspólne dla wszystkich muzułmanów niezależnie od narodowości. Tymczasem zwyczaje ślubne są w całym świecie arabskim różne i określa je prawo zwyczajowe.
Ślub to dość prozaiczna ceremonia, której głównym elementem jest podpisanie kontraktu między narzeczonymi w obecności dwóch męskich świadków. Umowa ślubna jest bardzo szczegółowa i określa się w niej m.in.: czy zawierany związek będzie monogamiczny (tylko 5 proc. muzułmanów na świecie ma więcej niż jedną żonę) oraz kto będzie opiekował się dziećmi w przypadku ewentualnego rozwodu. Przedmiotem długich negocjacji jest też opłata, jaka pan młody wpłaca rodzinie panny młodej, zwana mahr, która jest jej zabezpieczeniem materialnym i która - nawet po rozwodzie - nadal do niej należy. Tak więc ślub w islamie to umowa cywilnoprawna. Najczęściej spisywana jest przez Immama w meczecie lub w domu panny młodej. W umowie zawarte są wszystkie wcześniejsze uzgodnienia oraz wysokość mahru.
Warto dodać, że młoda para zwykle nie zna się aż do wesela. W czasie gdy podpisywana jest umowa, panna młoda czeka w odosobnieniu z Koranem w dłoni. Świadkowie dwa razy pytają ją o zgodę na zawarcie małżeństwa. Jeżeli się zgodzi, umowa ślubna nabiera wartości prawnej. Po tej ceremonii odbywa się huczne wesele, najczęściej osobne dla mężczyzn i kobiet, po którym świeżo poślubiona panna młoda uroczyście przeprowadza się do domu męża.
Ślub pod baldachimem
W dniu ślubu żydowskiego państwo młodzi od rana aż do zakończenia ceremonii poszczą. Tuż przed zaślubinami podpisywany jest, w obecności dwóch świadków, dokument zwany ketuba, który - mimo że nie jest kontraktem ślubnym - określa obowiązki męża w małżeństwie i alimenty dla żony w przypadku rozwodu.
Ceremonia zaślubin odbywa się pod baldachimem, symbolizującym dom, który małżonkowie wspólnie założą. Po sporządzeniu ketuby pan młody nakrywa welonem twarz panny młodej i w towarzystwie swego ojca i przyszłego teścia udaje się pod baldachim, pod którym ustawia się twarzą w kierunku Jerozolimy. Panna młoda jest odprowadzana pod baldachim przez swoją i pana młodego matkę. Wszystkie niosą w rękach świece, a ich wejściu towarzyszy śpiew i muzyka. Oblubienica, zanim stanie u boku pana młodego, okrąża go trzy (lub siedem) razy. Wejście panny młodej pod baldachim symbolizuje wejście oblubienicy do domu oblubieńca. Przy wtórze modłów i pieśni nowożeńcy piją wino poświęcone przez rabina. Następnie pan młody wkłada pannie młodej na palec obrączkę. Jej przyjęcie przez pannę młodą oznacza, że chce ona wstąpić w związek małżeński.
Warto dodać, że ortodoksja żydowska nie zezwala na wymianę obrączek. Po zakończeniu uroczystości czas na ucztą weselną. Tradycyjnym zwyczajem jest taniec zaproszonych gości - mężczyzn wokół młodej pary. Śpiewane są też piosenki na cześć nowożeńców. Nieodłączne są mowy i toasty weselne. Uczta weselna kończy się specjalną modlitwą i wygłoszeniem siedmiu małżeńskich błogosławieństw.
Anna Janowska
Źródło: onet.pl