Zaręczyny to zazwyczaj uroczystość kameralna, odbywająca się w domu rodziców lub przyszłych teściów. Towarzyszy temu uroczyste przyjęcie i wystawny koktajl.
Zgodnie z polską tradycją, narzeczony powinien przyszłej teściowej wręczyć bukiet kwiatów i poprosić rodziców narzeczonej o zgodę na ślub mówiąc np. „proszę o rękę państwa córki”, po czym powinien zwrócić się do kobiety swojego życia: „przyjmij ten pierścionek na znak mojej miłości”. W czasie przyjęcia zaręczynowego prowadzone rozmowy najczęściej dotyczą organizacji ślubu, wesela i przyszłości narzeczonych.

Pierścionek, symbol zaręczyn, od zawsze pełni ważną, symboliczną rolę dla zakochanych i dlatego jego wybór jest tak ważny. Przyszły narzeczony powinien się wcześniej dowiedzieć jaki gust ma jego kobieta, czy lubi np. białe lub żółte złoto, małe czy duże oczka. Niezwykle też jest ważne jaki kamień szlachetny powinien wybrać. Ulubiony kamień przyszłej panny młodej najlepiej wybrać taki, jaki jej się podoba lub w powiązaniu astrologicznym (konkretnym miesiącu roku) i ich znaczeniu dla dziewczyny.

Dla panny młodej urodzonej w styczniu należałoby wybrać granat symbolizujący stałość, dla urodzonej w lutym – ametyst, który jest kamieniem szczerości, dla tej z marca najlepszy jest akwameryn będący symbolem odwagi. Panna urodzona w kwietniu powinna dostać diament, który oznacza czystość, urodzona w maju – szmaragd symbolizujący powodzenie. Ta urodzona w czerwcu powinna dostać perłę – symbol zdrowia. Panna urodzona w lipcu – rubin, który jest symbolem miłości, natomiast sierpień to chryzolit – symbol szczęścia.

Urodzona we wrześniu panna młoda powinien sprzyjać szafir, którego znakiem jest mądrość. Październik to oznaka nadziei, którego znakiem jest opal, listopadowy topaz jest symbolem wierności, a grudniowy turkus to gwarancja harmonii dla rodziny.

Śluby i wesela na czarnym lądzie znacznie odbiegają od powszechnie znanych w kulturze europejskiej. Chociaż współczesna kultura europejska przywożona przez turystów wypiera tradycję. Zwyczaje, które jeszcze przetrwały, świadczą o pięknie prastarych obrzędów i obyczajów.

Wśród ludów Berberów, w Maroku dziewice przyciągają uwagę zalotników na festynie panien w górach Wysokiego Atlasu w wiosce Imilshil. Gdy kandydat do ręki zdobędzie aprobatę rodziców dziewczyny, zaczyna sie wówczas długi okres konkurów. Zgodnie z marokańskim prawem, dziewczyna może wyjść za mąż po ukończeniu 16 lat, jednak wielu Berberów rządzi się własnymi prawami. Dla kobiet rozwiedzionych i wdów festyn w tej wiosce jest miejscem, gdzie pertraktacji czasem dobija się na miejscu. Jeszcze przed ślubem dziewczyny, matka maluje jej nogi henną, która według wierzeń ludu Ait Hadidu odpędzi od niej dżiny (złe duchy). Błogosławieństwa wśród tego ludu udziela pannie matka, składając pocałunek na jej kolanie. Po przyjęciu błogosławieństwa dziewczyna jedzie na mule do domu męża. Gdy dotrze na miejsce, któraś z kobiet, jego krewnych, przeniesie ją z muła do nowego domu, pilnie bacząc, żeby nie przypadkiem nie dotknęła stopą ziemi i uniknęła ryzyka kontaktu ze złymi duchami.

Wesele to wypełnione biesiadami dni, które przeplatają się z nocami tańca i śpiewu na cześć panny młodej, która zawładnęła wątrobą mężczyzny, bo to ona wg wierzeń Berberów jest odpowiedzialna za miłość mężczyzny do kobiety.